Home

 Mijn tijd op het project zit er al weer op. Niet te geloven hoe snel het is gegaan. Ik heb een geweldige en leerzame tijd gehad bij Ubomi Obutsha, en zal het nooit vergeten. Gister(vrijdag)morgen hadden we een spelletjesochtend voor de kids georganiseerd. Koekhappen, snoephappen, ezeltje prik, kegelen en limbo-dansen, en een cakeje en limonade toe. Ze vonden het geweldig. De kleintjes snapten niet veel van de spelletjes maar we hebben wel veel lol gehad.

Het is tijd geworden om af te tellen. Nog twee dagen te gaan op het project. Een heel raar idee, de maand daar is namelijk omgevlogen. Nu het einde in zicht is merk je ineens hoeveel je bent gehecht aan alle mensen en kinderen van Ubomi. Een aantal van de kinderen hebben mijn hart gestolen.

 
Alweer een week voorbij. Beetje onrustig dit keer, we waren eigenlijk allemaal een beetje ziekig, enorm verkouden en zo. Bianca en Ginette zijn allebei naar de dokter gegaan. Je merkt wel dat de bacteriën hier niet lijken op de Nederlandse, aangezien iedereen enorm gevloerd was door een verkoudheid. Ze zijn allebei aan de antibiotica om bronchitis en oorontsteking te voorkomen. Met mij gaat het gelukkig wel redelijk goed, alleen een beetje snotterig.
We hebben nog steeds heerlijk weer, wat een geluk. Aangezien het hier winter is kan het ook echt koud en regenachtig zijn, zoals we in de eerste week gehad hebben. Na die 3 of 4 dagen kou hebben we het echter alleen maar super gehad. Het is steeds ongeveer 25 graden en volle zon. Heb dus ook al wel een kleurtje gekregen. Mijn vrije middagen breng ik heerlijk voor ons huisje met een boekje in de zon door. Wat dat betreft heb ik dus ook wel de mogelijkheid om lekker te ontspannen.

Afgelopen weekend was erg leuk. Tot zondagavond… niet bang worden, niets ernstigs aan de hand, maar wel lichtelijk schokkend.  
Het was het hele weekend heerlijk weer, en dat terwijl het slecht voorspeld was. We zijn zaterdag naar een kleiner wildpark geweest. Hier hadden ze geen olifanten maar wel giraffen. Ik heb ondertussen geleerd dat er meestal niet olifanten en giraffen in één natuurgebied zitten, aangezien de giraffen van hoge bomen eten terwijl olifanten bomen die hoger zijn dan zij irritant vinden en daarom kapot maken. Dit keer dus giraffen. Ik heb in onze krakkemikkige auto door het park gereden. Je hebt er nogal wat lef voor nodig. Allemaal rode zandwegen die soms heel stijl omhoog en naar beneden gaan, met grote stenen overal enzo. Af en toe dus een spannende rit, maar ik heb ontdekt dat rally-rijden me wel ligt. Het was een prachtige dag en het was erg leuk in het park.

            De tweede week op het ubomi obutsha centre is alweer voorbij. Ondertussen heb ik geleerd dat ‘ubomi obutsha’ nieuw leven betekent in Xsosa. Van het Xsosa (spreek uit klik-[/i]ossa) kan ik trouwens nog steeds niet veel, we zijn hard de verschillende kliks die ze gebuiken aan het oefenen maar het is nog niet wat en we worden er dan ook hartelijk om uitgelachen. We hebben het enorm gezellig met de mensen die op het project werken. Veel ervan zijn zelf ook vrijwilligers, vrouwen die met pensioen zijn en toch nog iets wilden doen. Hier worden deze vrouwen aangesproken met ‘mama’, wat zoiets als mevrouw betekent. De kinderen van de educare noemen ons ook mama of sissy. Ze weten onze namen nu dus je hoort steeds ‘mama Sofie!’door de zaal.

Mijn eerste dagen in PE zitten er alweer op. Maandag kwam ik an op het vliegveld.  Ik werd opgehaald door Mark, de leidinggevende van de overkoepelende organisatie waarbij het Ubomi Obutsha Centre hoort. Erg vriendelijke man. Hij heeft mij naar ons huisje gebracht. We hebben een klein, maar gezellig huisje met zijn vieren. We zitten in een suburb, een goede en veilige wijk. Dat is wel een fijn gevoel.
 

Eindelijk is het rond. Ik heb mijn eigen weblog en mijn reis staat vast. Het is eigenlijk heel snel gegaan, maar voor mij leek het een eeuwigheid. Ik kan niet wachten om naar Ubomi te gaan. Ben heel benieuwd hoe het daar is! Wij zijn de eerste nieuwe vrijwilligers daar na de Pilot, en dat vind ik ook wel een soort van eer. Iedereen die geinteresseerd is, of misschien wel na mij naar Ubomi wil of gaat, kan mijn verhalen vanaf nu lezen op mijn weblog. Ook vragen zijn welkom!


Groetjes Sofie